พระเจ้าช่วยกล้วยทอด
ขณะนี้เป็นเวลา 03.49 นาที
ฉันผุดตัวเองขึ้นมาบันทึกชนิดที่เรียกว่า"กระทันหัน"
ที่สุดเท่าที่ชีวิตเคยเขียนบันทึกมา
อาจเพราะเวลาขณะที่เกิดเหตุ(10 นาทีที่ผ่านมา)
ดึกสงัดเสียจนฉันไม่สามารถโทรไปกรีดร้องใส่ผู้ใดได้

เรื่องมีอยู่ว่า

หลังจากฉันดูเดอะสตาร์จบไปราวเที่ยงคืน
ฉันข่มตาหลับอย่างตั้งใจ
เพราะหมดจากสิ่งน่าสนใจใดใดให้ทำแล้ว
พยายามนอนเท่าไหร่ก็หลับไปไม่ได้
จึงนั่งอ่านบันทึกของเพื่อนพี่น้อง
ท่องอินเตอรเน็ทอยู่สักพัก

ทันใดนั้นเอง

เสียงดังโครมใหญ่เกิดขึ้นห่างฉันไปไม่เกิน 2 เมตร
มือที่จับแป้นพิมพ์อยู่นั้นสั่นและเย็นวูบ
ใจหายจนหวิวไปทั่วหน้าท้อง
ฉันหันไปหาแหล่งกำเนิดเสียงอย่างไม่กล้ามองนัก

และภาพที่ปรากฎตรงหน้า
ทำเอาฉันสั่นกว่าเดิมหลายเท่า
เพราะเพดานบ้านที่อยู่ห่างเก้ากี้ฉันไปเพียงไม่กี่ก้าว
ยุบตัวลงมาอย่างไร้วี่แวว
เศษฝ้าเพดานหลายชิ้นพร้อมคบไฟหลอดแก้ว
ตกจากเพดานชั้น 1 ลงกระจายเต็มพื้นห้อง
สายไฟระโยงระยาง เศษแก้วแล้วกระเบื้องฝ้าแตกยับ

ฉันมองไม่เห็นสาเหตุของสิ่งที่เกิดขึ้น
มันอาจจะเพราะกาลเวลาหรือความเสื่อมสภาพอะไรสักอย่าง
หรือจะน้ำ ความชื้น  เหล็กผุ หรืออะไรก็ช่าง

แต่ที่สำคัญ

ฉันกลัวมาก!!!!

......................

ผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างฉัน
หรือจะครองสติได้ในภาวะแบบนี้

.......................

ปกติฉันเศร้าหรืออยากระบายอะไร
อย่างน้อยไม่มีใครรอบตัว
หมาน้อยทั้งสองก็ยังพอให้ฉันลูบหัวหรือพูดระบายได้

แต่ขณะนี้....

มันทั้งสองวิ่งหายไปหางจุกอยู่หน้าบ้าน
และไม่กลับเข้ามาอีกเลย

.........................

ตัวคนเดียวจริงๆแล้วคราวนี้

น้ำตาไหล
นอนไม่ลง

หมอตัวกลม
21 มี.ค. 2010 เวลา 03:51 น.